De kunst van evenwicht: leven en werken tussen prikkels en vertraging
Twee benen, één evenwicht: over leven tussen snelheid en stilte
We hebben allemaal wel eens het gevoel dat we tussen twee werelden in bewegen. De wereld die draait op snelheid, prikkels, actie en presteren… en die andere wereld die uitnodigt tot rust, vertraging en eenvoud.
De voorbije jaren word ik er mij steeds bewuster van dat die twee werelden ook in mij leven — als twee benen die elk hun eigen ritme, waarde en richting hebben.
Het been dat in de maatschappelijke ratrace staat
Eén been staat stevig in de maatschappij, in het doen, dragen en vormgeven.
Bij Starterslabo richt ik me vooral op het uitbouwen en ondersteunen van een warm, veerkrachtig en matuur team en sta ik midden in die wereld. Ik nodig collega’s uit om te groeien in hun natuurlijke rol en initieer mee de uitrol van de vernieuwde strategie, die richting geeft aan wie we als organisatie willen zijn en aan de impact die we willen maken.
Het is een plek waar ik beweeg op de brug tussen pionier en draagkracht:
– ruimte creëren om te ontwikkelen
– nieuwe ideeën voeden
– maar tegelijk zorgen voor duidelijkheid, stabiliteit en grond onder de voeten
Dat been is alert, planmatig, toekomstgericht. Het kijkt vooruit, draagt verantwoordelijkheid en maakt beweging en groei mogelijk.
Maar teveel daarop lopen voelt uit balans en gaat op langere termijn ten koste van mijn draag- en veerkracht.
Het been dat in de natuur staat
Mijn andere been verlangt naar iets heel anders.
Naar vertragen. Verstillen.
Naar thuiskomen in mezelf en in de natuurlijke ritmes die ons lichaam al eeuwenlang kent.
Dat is het been waarmee ik in De Verademing sta – op de brug tussen draagkracht en onderlaag. Hier gaat het niet om presteren maar om landen. Niet om sneller gaan, maar om voelen wat er leeft onder de oppervlakte. Om veiligheid, aanwezigheid, ritme en verbinding met het grotere geheel.
Hier mag ik zakken.
Luisteren.
Ruimte geven aan wat wil ontstaan zonder het te forceren.
De natuur is mijn grootste spiegel: ze toont me telkens opnieuw wat in mij wil bewegen, wat rust nodig heeft en wat opnieuw aandacht vraagt.
De dans tussen die twee
De afgelopen tien jaar heb ik verschillende periodes gehad waarin ik vooral op een van beide benen stond.
Ofwel het been van snelheid en verantwoordelijkheid, mijn bijdrage leveren en rol opnemen binnen het systeem; vaak ten koste van mijn innerlijke rust, slaap en energie.
Ofwel het been van rust en stilte, ver weg van de ratrace en met veel ruimte voor mijn innerlijke wereld, reflectie en transformatie; maar soms ten koste van het gevoel van verbinding en bijdragen aan het grotere geheel.
De dagworkshop van afgelopen vrijdag maakte me nog eens heel duidelijk dat die twee benen niet tegenover elkaar staan, maar elkaar juist nodig hebben en in balans houden.
Dat het niet gaat om kiezen, maar om afstemmen en integreren.
Om voelen welk been op dit moment het meest wijs is om op te steunen.
En hoe ze elkaar kunnen dragen.
Want als ze samenwerken:
– ontstaat er stevigheid én zachtheid
– richting én ruimte
– daadkracht én innerlijke rust
Het is in die balans dat we niet alleen goed functioneren, maar ook echt goed leven.
Wat de natuur me leerde
Wanneer ik in de natuur ben, voel ik iets heel eenvoudigs maar diep waarachtigs: elke mens staat vanzelfsprekend met twee benen in het leven. Het ene been voelt soms wat groter en natuurlijker dan het ander, maar we hebben ze allebei nodig.
Een wortelstelsel dat voedt en draagt – en een structuur die verbinding maakt met en deel uitmaakt van de buitenwereld.
Geen van beide is belangrijker, ze vormen één geheel.
Zo is het ook voor ons.
We mogen pionieren, bouwen, dragen.
We mogen ook rusten, verstillen, ontladen en opnieuw beginnen.
Beide bewegingen zijn nodig om ons leven, onze keuzes en ons werk in evenwicht te houden.
Twee benen, één evenwicht
Met ouder worden voel ik een sterker wordende roep van het ene been: even uit de snelheid stappen, terugkeren naar rust en helderheid, en opnieuw luisteren naar mijn eigen natuur. Ik merk het niet alleen bij mezelf, maar bij veel mensen.
De vele uitval is een indicatie dat we al te vaak en te lang uit evenwicht zijn en vooral op dat ene been staan en lopen. Er is een collectieve nood aan balans en terug tijd en ruimte maken voor het been van rust, ruimte voor wat binnenin leeft, reflectie, voelen en transformeren wat niet meer dient.
En precies dat is waar we binnen De Verademing voor staan: een plek waar mensen met een gevoelig zenuwstelsel, met veel innerlijke wijsheid, met een groot hart en een diep verlangen naar rust… kunnen landen.
Waar beide benen opnieuw mogen en leren samenwerken, in de balans die klopt en voor iedereen anders zal zijn.
Waar je kan voelen wat jou draagt.
Waar je mag ontdekken hoe jouw binnenwereld en de buitenwereld elkaar kunnen vinden.
Welkom!